AÇMAYAN GONCALAR

Ak kaşık gibisin süttenmi çıktın
Vebalin günahın benden soruldu
Akıllı diyordum kendi kendime
Aklımı başımdan aldın zay oldu

Her çileyi buyur ettim sineme
Bülbül cevreyledi açan gülüme
Dayanamaz oldum yar hasretine
Yokluğunda nefes almam zor oldu

Cezamı kestiler idam mahkumu
Hücreye koydular dipsiz bir kuyu
Hıçkırıp ağladım geceler boyu
Gözyaşlarım içerime göl oldu

İmzayı ilk koydun sen fermanıma
Hangi yüzle çıkıp geldin karşıma
Severmiş gözüküp girdin kanıma
Beni ateşlerde yakan yar oldu

Gitmiyor başımdan şeytanı cini
Silinmez gözlerde ihanet kini
Ben boşa üzmüşüm kendi kendimi
Açmayan goncalar şimdi gül oldu

Yoktur benim gibi çile çekeni
Bitirdim gönlümde nefreti kini
Dün kıvılcım iken yarin hasreti
Bugün yüreğimde yanardağ oldu

A.Vahap ÇELİK.